Onder 3.2 Parket bij de Hoge Raad 10 mei 2019

Het primaat van de politiek is een weerbarstig leerstuk. In de WOR komt het primaat van de politiek in het bijzonder tot uiting in art. 46d aanhef en sub b. In die bepaling (aanhef) is geregeld dat ten aanzien van een onderneming, waarin uitsluitend of nagenoeg uitsluitend krachtens publiekrechtelijke aanstelling arbeid wordt verricht, enkele bijzondere bepalingen gelden. Een van die bijzondere bepalingen (sub b) is dat voor de toepassing van het overlegrecht in de zin van art. 23 WOR voor aangelegenheden de onderneming betreffende in de zin van lid 2 van deze bepaling niet begrepen zijn (i) de publiekrechtelijke vaststelling van taken van publiekrechtelijke lichamen en onderdelen daarvan, (ii) het beleid ten aanzien van die taken, en (iii) de uitvoering van die taken. Voor aangelegenheden onder (i), (ii) en (iii) geldt het “primaat van politiek” en komt aan de ondernemingsraad dus geen overlegrecht toe. Gelet op de systematiek van de WOR komt aan de ondernemingsraad bij een voorgenomen besluit van een democratisch gecontroleerd orgaan met al dan niet (mede)wetgevende bevoegdheid evenmin adviesrecht- en beroepsrecht in de zin van art. 25-26 WOR toe. Dit wordt in de literatuur en jurisprudentie naar de algemene opvatting aangenomen (zie ook de in cassatie onbestreden rov. 3.4). Het voorgaande leidt uitzondering – anders gezegd: de rechten van de ondernemingsraad wijken niet voor het primaat van de politiek – als het gaat om besluiten die in het bijzonder gericht zijn op de gevolgen van aangelegenheden onder (i), (ii) en/of (iii) voor de werkzaamheden van de in de onderneming werkzame personen (sub b, laatste zinsnede). Deze zogenoemde “uitzondering op de uitzondering” komt ook in de onderhavige zaak aan de orde (rov. 3.10).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a74da280f19d4e5f1783c4053193812549d199520353463b532527ef1b2be68c | shasum -a 256