Onder 4.2.2 Parket bij de Hoge Raad 10 mei 2019

De enkele schending van een recht, hoe fundamenteel ook, is dus niet voldoende voor aanspraak op immateriële schadevergoeding ex art. 6:106 BW. Er moeten voldoende ernstige gevolgen zijn: vereist is ofwel (i) objectief vaststelbaar geestelijk letsel (ongeacht de aard en ernst van de normschending), ofwel (ii) aantasting in de persoon door de aard en ernst van de normschending én de ‘relevante nadelige’ (voldoende ernstige?) gevolgen daarvan voor de gelaedeerde. Die nadelige gevolgen moeten in beginsel bewezen worden, maar kunnen onder omstandigheden, gezien de normschending (bijvoorbeeld bij de langdurige belegering van een woonhuis en bij wrongful life ), zó voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Dat laatste suggereert overigens dat de laedens nog de mogelijkheid heeft om het tegendeel te bewijzen, dus dat het in verband met de robuustheid van deze gelaedeerde wel meevalt met de gevolgen. Hoe de vergoeding voor ‘spanning en frustratie’ bij overschrijding van de redelijke termijn van berechting in dit beoordelingskader past, is mij minder duidelijk. Bij de betrokken Groningers kan evenzeer gesproken worden van spanning en frustratie, om niet te zeggen tobben en razernij, die evenzeer minstens € 500 vergoeding per half jaar talmen door NAM en Staat zou kunnen rechtvaardigen. Kennelijk – mede gezien de conclusie van mijn ambtgenoot Hartlief voor uw EBI-detentie-arrest – is de vergoeding voor immateriële schade bij overschrijding van de redelijke termijn de uitzondering die de hoofdregel van dat arrest bevestigt dat de enkele schending van een fundamenteel recht onvoldoende is; dat schade niet voorondersteld wordt bij zo’n schending.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bfce172e4b5b95f4f9bae78c457da5744460ca6729b46b56eecdd068159ea1eb | shasum -a 256