Onder 2.9. Parket bij de Hoge Raad 28 mei 2019

Het is de vraag of deze ratio ook geldt voor het douanebeslag dat op grond van art. 1:37 Adw is gelegd. In het kader van de beklagprocedure is de rechtbank bij een dergelijk beslag gehouden zich te vergewissen of voldaan is aan de in art. 1:37 lid 1 Adw gestelde voorwaarden. Dat is anders bij de behandeling van een klaagschrift als bedoeld in art. 552a Sv naar aanleiding van een strafvorderlijk beslag. Dan staat de vraag centraal of het belang van strafvordering zich tegen teruggave verzet en dient de rechter volgens de Hoge Raad het standpunt van de officier van justitie te volgen indien de officier van justitie van oordeel is dat het belang van strafvordering zich niet tegen teruggave verzet. In onderhavige procedure speelt dat niet omdat de rechter niet gehouden is zich te conformeren aan het standpunt van de inspecteur. Ik acht het dan ook niet aannemelijk dat de rechtbank tot een andere beslissing ten aanzien van de klaagster zou zijn gekomen, indien de inspecteur (daadwerkelijk en tot twee keer toe) zou zijn gehoord. Tot slot is door de rechtbank het klaagschrift volledig ongegrond verklaard, waardoor de belangen van de Douane c.q. de Staat niet zijn geschaad. Het voorwerp blijft dan immers vervallen aan de Staat en wordt niet teruggegeven aan de klaagster. Daarbij komt dat het de klaagster in cassatie blijkens het eerste middel voornamelijk te doen is om de afwijzing van het verzoek tot geldelijke tegemoetkoming en niet zozeer om de handhaving van het beslag zelf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39f33df842ca7332c9e9cdb386ecdc4f36feb98112f4854b71798c26f2acc1df | shasum -a 256