Onder 3.5. Parket bij de Hoge Raad 28 mei 2019

Ik meen dat het middel faalt op grond van het volgende. Ten eerste heeft de rechtbank met haar oordeel dat de auto niet aan de klaagster in eigendom toebehoort geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. De rechtbank heeft conform de door de steller van het middel aangehaalde jurisprudentie met juistheid geoordeeld dat de klaagster als belanghebbende in de zin van art. 552b lid 1 Sv kan worden aangemerkt. Of de belanghebbende in de zin van art. 552b lid 1 Sv ook als rechthebbende (eigenaar) als bedoeld in art. 33c lid 2 Sr van het inbeslaggenomen voorwerp heeft te gelden is echter een andere vraag. Dat de rechtbank die vraag ontkennend heeft beantwoord, is niet onbegrijpelijk. De rechtbank heeft immers vastgesteld dat klaagster geen rijbewijs heeft en de auto weliswaar op naam van de klaagster staat maar dat die tenaamstelling heeft plaatsgevonden nadat de auto op 5 augustus 2017 in beslag is genomen onder de partner van de klaagster, te weten op 17 augustus 2017, en daarvóór op naam van de partner van de klaagster stond. Vervolgens heeft de rechtbank vastgesteld dat de kosten van de auto altijd door de partner van de klaagster – met hulp van zijn broer en vader of moeder – werden betaald en hij ook na de wijziging van de tenaamstelling nog vaak als bestuurder in de auto is gezien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39f33df842ca7332c9e9cdb386ecdc4f36feb98112f4854b71798c26f2acc1df | shasum -a 256