Onder 4.11 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2019

Dat het enkele bestaan van een abnormale psychische gesteldheid niet voldoende is om verontschuldigbare termijnoverschrijding aan te nemen, wordt geïllustreerd door HR 6 september 2011, ECLI:NL:HR:2011:BQ8203. Hierin had de raadsvrouw van de verdachte onder meer aangevoerd dat haar cliënt destijds leed onder een forse depressie, hetgeen steun vond in een brief van de huisarts. Uit een verslag van – als ik het goed begrijp – het opvanghuis waarin de verdachte met zijn drie kinderen was opgenomen, leidde het hof echter onder meer af dat sprake was van een “recidief matige depressie”, dat de verdachte de controle over zijn gedrag niet was kwijtgeraakt en hulp heeft gezocht voor zijn problemen. Op grond daarvan concludeerde het hof dat niet aannemelijk was geworden dat “de psychische gesteldheid van de verdachte zulke defecten vertoonde dat de betekenis van de inleidende dagvaarding in het geheel niet tot de verdachte is doorgedrongen”. De Hoge Raad deed het middel af op de voet van art. 81 RO. Een ander voorbeeld levert HR 4 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:CA1779, waarin de raadsman had aangevoerd dat de verdachte in de periode waarin het hoger beroep had moeten zijn ingesteld mogelijk een psychose had en het hof vervolgens een psychiatrisch onderzoek had gelast naar die mogelijkheid. In het rapport van het Pieter Baan-Centrum werd geconcludeerd dat er geen aanwijzingen zijn dat de verdachte aan een zodanige psychische stoornis leed “dat hij niet in staat was om te beoordelen of een rechtsmiddel moest worden ingesteld”. Het hof nam dit oordeel over. Ook dit keer werd het middel op de voet van art. 81 RO afgedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02c8dca7ade4d7be89f56f7a729bd93ec617f022793794f1bd4b6172419f8c41 | shasum -a 256