Onder 4.12 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2019

De zojuist besproken arresten vertegenwoordigen twee typen gevallen die zich in de jurisprudentie van de Hoge Raad hebben voorgedaan. Het arrest uit 2011 betreft het geval waarin de verdachte als gevolg van zijn abnormale psychische gesteldheid de dagvaarding niet begrijpt, daardoor onbekend is met de terechtzitting en het gewezen vonnis en dientengevolge evenmin beseft dat er tijdig hoger beroep moet worden ingesteld. Dat type geval – waarin de termijnoverschrijding het indirecte gevolg is van psychisch onvermogen – deed zich, wat de cassatierechtspraak betreft, voor het eerst voor in HR 7 april 1998, NJ 1998/577. De Hoge Raad casseerde toen omdat het hof de juistheid van het aangevoerde in het midden had gelaten en daardoor de mogelijkheid had opengelaten “dat de betekenis van de uitgereikte inleidende dagvaarding niet tot de verdachte is doorgedrongen”. Ditzelfde criterium hanteert het hof in het arrest uit 2011. Het arrest uit 2013 betreft het geval waarin de psychische gesteldheid direct verhindert dat tijdig beroep wordt ingesteld. Dat geval deed zich voor het eerst voor in HR 12 juni 2001, NJ 2001/696, waarin was aangevoerd dat de verdachte in een psychotische toestand verkeerde. De Hoge Raad casseerde omdat het hof, anders dan het had gedaan, “had moeten doen blijken een onderzoek te hebben ingesteld naar de vraag of en zo ja gedurende welke periode na het vonnis van de Rechtbank de verdachte aan een psychose leed en niet in staat was te beoordelen of hoger beroep diende te worden ingesteld”. Dit criterium (was de verdachte tot beoordelen in staat?) werd in het arrest uit 2013 ook door het hof gehanteerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02c8dca7ade4d7be89f56f7a729bd93ec617f022793794f1bd4b6172419f8c41 | shasum -a 256