Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2019

De met enige voorzichtigheid te trekken conclusie zou kunnen zijn dat bij de twee typen gevallen verschillende criteria horen. In het eerste type geval is de vraag of de betekenis van de dagvaarding tot de verdachte is doorgedrongen. In het tweede type geval is de vraag of de verdachte in staat was om te beoordelen of hoger beroep moet worden ingesteld. Dit verschil werkt door in het tijdselement. In het tweede type geval kan er alleen verband zijn tussen de abnormale psychische gesteldheid en de termijnoverschrijding als die gesteldheid zich voordoet gedurende de periode dat de beroepstermijn loopt. In het eerste geval zal de abnormale gesteldheid aanwezig moeten zijn op het moment waarop de dagvaarding wordt uitgereikt. Wel zal in dat geval een daarna binnen de beroepstermijn opgetreden verbetering in het psychisch functioneren een factor kunnen zijn bij de vraag of de termijnoverschrijding verontschuldigbaar is. Overigens zullen de beide typen in de praktijk niet altijd scherp van elkaar zijn te scheiden. Beide typen kunnen zich tegelijk voordoen, in het bijzonder als tussen de uitreiking van de dagvaarding en het einde van de beroepstermijn weinig tijd gelegen is. Toch is het zaak het verschil tussen beide typen in de gaten te houden. Daaraan lijkt het te hebben geschort in HR 13 november 2018, ECLI:NL:HR:2018:2065. De raadsman van de verdachte had aangevoerd dat de verdachte op het moment van de betekening (in persoon) van de oproeping op ter terechtzitting van de politierechter te verschijnen in een zodanige psychische toestand verkeerde dat hij nauwelijks in staat was om zijn post te openen of de inhoud daarvan te interpreteren (en dat hij als gevolg daarvan niet wist dat er een verstekvonnis was). Het hof verwierp dat verweer omdat niet was “gebleken van een min of meer acuut opgekomen psychische stoornis ten gevolge waarvan de verdachte na het vonnis niet in staat was om te beoordelen of een rechtsmiddel moest worden ingesteld”. De Hoge Raad casseerde omdat het hof aldus de juistheid van hetgeen was aangevoerd “met betrekking tot de psychische gesteldheid van de verdachte ten tijde van de uitreiking van de oproeping” in het midden had gelaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02c8dca7ade4d7be89f56f7a729bd93ec617f022793794f1bd4b6172419f8c41 | shasum -a 256