Onder 4.14 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2019

Uit het gegeven dat een als zodanig erkende psychische stoornis geen noodzakelijk vereiste is (hiervoor, onder 4.10), volgt mijns inziens dat aan de stoornis, zo daarvan sprake is, geen op zichzelf staande eisen kunnen worden gesteld. Niet noodzakelijk is daarom dat, zoals het hof in het zojuist besproken arrest lijkt te menen, de stoornis “min of meer acuut opgekomen” is. Ook een permanente stoornis kan maken dat de verdachte niet in staat is om te beoordelen of hoger beroep moet worden ingesteld. Natuurlijk is de duur en de aard van de stoornis van belang, maar dan alleen in relatie tot de vraag of er verband bestaat tussen die stoornis en de termijnoverschrijding. Dat verband is aanwezig als de verdachte ten gevolge van die stoornis niet in staat is om te beoordelen of hoger beroep moet worden ingesteld. Het is moeilijk om uit de jurisprudentie van de Hoge Raad af te leiden wanneer van een dergelijk onvermogen kan worden gesproken. Niet vereist lijkt te zijn dat ieder inzicht bij de verdachte moet hebben ontbroken. Maar wat dan wel voldoende onvermogen oplevert, is niet duidelijk. Dat komt mede doordat de Hoge Raad eigenlijk alleen oordeelt over gevallen waarin het gerechtshof het beroep op verontschuldigbare termijnoverschrijding heeft afgewezen. Als dat beroep wordt toegewezen, heeft de verdachte er geen belang bij om in cassatie over die beslissing te klagen en zal het openbaar ministerie het doorgaans niet opportuun achten om de beslissing aan het oordeel van de Hoge Raad te onderwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02c8dca7ade4d7be89f56f7a729bd93ec617f022793794f1bd4b6172419f8c41 | shasum -a 256