Onder 4.15 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2019

Dan nu de vraag hoe de hier besproken jurisprudentie van de Hoge Raad zich verhoudt tot in het bijzonder de Aanbeveling van de Europese Commissie en de rechtspraak van het EHRM met betrekking tot kwetsbare personen. Zoals wij zagen, kan niet met zekerheid gesteld worden dat het recht om in alle stadia van het strafproces te participeren, meebrengt dat de verdachte voldoende in staat moet zijn om van een openstaand rechtsmiddel gebruik te maken. Aannemelijk is dat naar mijn mening intussen wel. De vraag is vervolgens of de Hoge Raad er voldoende rekening mee houdt dat de kwetsbaarheid van verdachten zich in gradaties kan voordoen, zodat het vermogen tot oordelen in meer of mindere mate beperkt kan zijn. Men kan zich daarnaast afvragen of de Hoge Raad in zijn jurisprudentie verdisconteert dat compenserende maatregelen ( positive measures ) ook ingeval van een vermoeden van relatieve kwetsbaarheid aangewezen kunnen zijn. Wat in elk geval opvalt, is dat de Hoge Raad geen melding maakt van de verantwoordelijkheid die op de justitiële autoriteiten rust om ervoor te zorgen dat de handicap van de verdachte in voldoende mate is gecompenseerd. In het verlengde daarvan ligt dat de ernst van de beschuldiging (datgene wat er voor de verdachte op het spel staat) geen rol lijkt te spelen bij de beoordeling van de vraag of het participatierecht van de verdachte voldoende is gegarandeerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02c8dca7ade4d7be89f56f7a729bd93ec617f022793794f1bd4b6172419f8c41 | shasum -a 256