Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 18 juni 2019

18. Het hof heeft overwogen dat sprake is van een relatief beperkt verzuim dat niet zonder meer leidt tot de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Het hof heeft vervolgens overwegingen gewijd aan de vraag in hoeverre de verdachte door het verzuim nadeel heeft geleden. Het heeft vastgesteld dat uit de van toepassing zijnde strafvorderingsrichtlijnen blijkt dat ten aanzien van de hoogte van de sanctie geen onderscheid wordt gemaakt tussen de strafbeschikking en de eis ter terechtzitting. Voorts heeft het hof overwogen dat de advocaat-generaal ter terechtzitting bij haar vordering uitdrukkelijk heeft opgemerkt dat de door haar geëiste strafoplegging mede beoogt het mogelijk door de verdachte geleden nadeel te compenseren, dat op de onderhavige snelheidsovertreding volgens de richtlijn een geldboete van € 1600,- is gesteld alsmede vier maanden onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid en dat de advocaat-generaal heeft gevorderd dat in plaats van de door de kantonrechter opgelegde onvoorwaardelijke taakstraf van dertig uren, een voorwaardelijke taakstraf van gemelde omvang zal worden opgelegd. Het hof is de advocaat-generaal in die strafeis gevolgd en heeft in dat verband overwogen dat, zo er al nadeel door de verdachte is geleden, dit nadeel is gecompenseerd door de uiteindelijke strafoplegging.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/595030fd76649bb163985a0dd1f893d9e3f49a3f0d916333db1555e8e9d684ba | shasum -a 256