Onder 3.11 Parket bij de Hoge Raad 24 mei 2019

In het eerste subonderdeel van onderdeel I stelt Valerbosch dat het hof in zijn Tussenarrest van een onjuiste rechtsopvatting heeft blijk gegeven ten aanzien van de betekenis van het ‘wijzen van een arrest’. In het Tussenarrest staat vermeld dat partijen ter zitting van 18 februari 2016 de zaak hebben doen bepleiten en dat het arrest door mrs. J.E. Molenaar, E.M. Polak en A. Bockwinkel is gewezen op diezelfde dag, te weten op 18 februari 2016, en door de rolraadsheer in het openbaar is uitgesproken op 19 april 2016. Het hof heeft naar aanleiding van een brief van de advocaat van Valerbosch d.d. 19 april 2018 laatstgenoemde op 26 april 2018 bericht dat mr. A. Bockwinkel (hierna: ‘mr. Bockwinkel’) defungeerde per 1 april 2016. Volgens het subonderdeel is het – onder verwijzing naar de Meavita -zaak – tamelijk ongebruikelijk dat op de dag van de zitting een uitspraak in diezelfde zaak, van elf pagina’s met inhoudelijke overwegingen en een bewijsopdracht, wordt gewezen. Hierbij wordt door Valerbosch in haar procesinleiding opgemerkt dat de zitting heeft plaatsgevonden van 14:00 uur tot circa 16:00/16:30 uur en dat er twee maanden zit tussen het wijzen en het uitspreken van het Tussenarrest, in welke periode mr. Bockwinkel is gedefungeerd. Ik vat het subonderdeel zo op dat Valerbosch in het licht van de Meavita -zaak betoogt dat het Tussenarrest niet is gewezen op de datum waarop het volgens het Tussenarrest zou zijn gewezen, zodat het hof de betekenis van ‘het wijzen van een arrest’ heeft miskend, en het Tussenarrest niet door het wettelijk vereiste aantal raadsheren is gewezen met alle gevolgen van dien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0fa759088559512a41adcd779eb3ec97508dba73604f4cbf136bba5bff46d5b8 | shasum -a 256