Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 25 juni 2019

6. Bij de beoordeling van het middel stel ik het volgende voorop. De regeling inzake de voorwaardelijke invrijheidstelling is neergelegd in de artikelen 15 tot en met 15l Sr en komt er samengevat op neer dat aan een vervroegde invrijheidstelling, die overigens slechts in beeld komt bij vrijheidsstraffen van meer dan een jaar, altijd de algemene voorwaarde is verbonden dat een veroordeelde zich voor het einde van zijn proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit. Daarnaast kunnen aan die invrijheidstelling ook bijzondere voorwaarden worden verbonden, zoals een locatieverbod of deelname aan een gedragsinterventie. Voor de invoering van deze herziene regeling van de voorwaardelijke invrijheidstelling in 2008 konden aan de vervroegde invrijheidstelling geen voorwaarden worden verbonden en kon een toegekende vervroegde invrijheidstelling niet worden herroepen. Thans gaat de vervroegde invrijheidstelling dus altijd gepaard met voorwaarden, toezicht en de mogelijkheid van herroeping. Als de veroordeelde de voorwaarden van zijn voorwaardelijke invrijheidstelling overtreedt, kan het openbaar ministerie een vordering doen tot (gehele of gedeeltelijke) herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling. In het geval de vordering wordt gedaan op grond van niet-naleving van de algemene voorwaarde wordt die vordering gelijktijdig behandeld door de rechtbank die is belast met de behandeling van de nieuwe strafzaak. De (gehele of gedeeltelijke) herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling brengt mee dat de verdere tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf wordt gelast. De beslissing op die vordering is onderdeel van het vonnis in die nieuwe strafzaak, waartegen ingevolge art. 407 Sv slechts in zijn geheel hoger beroep kan worden ingesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab16ef160d8c80fd805943125c505d9fdda35da0413d2a94dec558f65d2b6632 | shasum -a 256