Onder 4.4. Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2019

Uit een oogpunt van wetssystematiek ligt het in het licht van het bovenstaande in de rede aan te nemen dat het begrip ‘zaak’ in art. 495b, eerste lid, Sv op dezelfde wijze wordt uitgelegd als elders in het Wetboek van Strafvordering, te weten als al datgene waarop het rechtsgeding betrekking heeft. Dat zou betekenen dat in een geval als het onderhavige, waarin sprake is van voeging van meer feiten tegen dezelfde verdachte, de zaak niet is beperkt tot één van de in de tenlastelegging genoemde feiten. Dat zou slechts anders kunnen zijn in geval doel en strekking van de desbetreffende regeling meebrengen dat van een meer beperkte uitleg moet worden uitgegaan. Over dat laatste is verschil van mening denkbaar. Aangenomen kan worden dat de derde volzin van art. 495b, eerste lid, Sv zijn grond vindt in het belang dat de betrokkene heeft bij de afdoening van het feit waarvan hij of zij volgens de tenlastelegging slachtoffer is geworden. Die strekking brengt niet mee dat degene die zich als slachtoffer heeft gemeld ook kennis kan nemen van de behandeling van andere feiten. Daar staat echter tegenover dat noch de tekst noch de geschiedenis van de totstandkoming van de wet een aanwijzing bevat dat de wetgever in dit verband een andere uitleg aan het begrip ‘zaak’ heeft voorgestaan dan elders in het wetboek. Ik merk daarover nog het volgende op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2fd7192458b457caa2af70b9231859504ce34c0660c3a208c402629d0b907a7 | shasum -a 256