Citaat | Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2019

Alinea 78 Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2019

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2019, ECLI:NL:PHR:2019:82.

28. Ook in ander verband vraagt de verhouding tussen opzet en culpa de aandacht. De Hoge Raad heeft de lat voor het bewijs van roekeloosheid als zwaarste, aan opzet grenzende schuldvorm, zeer hoog gelegd. De Hoge Raad heeft daarbij tot uitgangspunt genomen dat roekeloosheid in de wetsgeschiedenis als "de zwaarste vorm van het culpose delict" wordt aangemerkt die tot onder meer een verdubbeling van het maximum van de op te leggen vrijheidsstraf heeft geleid. Mede met het oog op het strafverhogende effect van dit bestanddeel, moeten daarom aan de vaststelling dat sprake is van roekeloosheid bepaaldelijk eisen worden gesteld en dient de rechter in voorkomende gevallen daaraan in zijn motivering van de bewezenverklaring nadere aandacht te geven. De vraag of in een concreet geval sprake is van roekeloosheid in de zin van art. 175, tweede lid, WVW 1994 vergt een beoordeling van de specifieke omstandigheden van dat geval. Om tot het oordeel te kunnen komen dat in een concreet geval sprake is van roekeloosheid in de zin van art. 175, tweede lid, WVW 1994, zal de rechter zodanige feiten en omstandigheden moeten vaststellen dat daaruit is af te leiden dat door de buitengewoon onvoorzichtige gedraging van de verdachte een zeer ernstig gevaar in het leven is geroepen, alsmede dat de verdachte zich daarvan bewust was, althans had moeten zijn. Voor verkeerszaken geldt daarbij dat er méér moet zijn dan de in art. 175, derde lid, WVW 1994 genoemde, zelfstandig al tot verhoging van het wettelijk strafmaximum leidende gedragingen. Daarbij gaat het om (kort gezegd) onder invloed rijden, veel te hard rijden, bumperkleven, geen voorrang verlenen of gevaarlijk inhalen. Voor het oordeel dat sprake was van roekeloosheid was bijvoorbeeld niet voldoende het onder invloed van alcohol te hard rijden terwijl de verdachte onvoldoende ervaring met het type auto had. In de uitspraken waarin de Hoge Raad het oordeel van het hof dat sprake was van roekeloosheid vernietigde, wordt wel steeds benadrukt dat de bewijsmotivering toereikend zou zijn geweest voor de subsidiair ten laste gelegde ‘gewone schuld’, al dan niet met de strafverzwaring van art. 175, derde lid, WVW 1994.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/fac2e17befd5c647b3a11947eb79994ba6da2aace35ca78d103b535f23e8a3e5. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt fac2e17befd5c647b3a11947eb79994ba6da2aace35ca78d103b535f23e8a3e5, en de alinea staat in dat document op bytes 54770 tot 57222.