Onder 20 Parket bij de Hoge Raad 3 september 2019

26. Bij de beoordeling van de klacht moet voorop worden gesteld dat de strafoplegging wordt bepaald door uiteenlopende factoren, waaronder de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Binnen de grenzen van het ter zake geldende strafmaximum is de feitenrechter vrij in de keuze van de straf, waaronder ook is te verstaan de keuze van de strafsoort, en in de waardering van de factoren die hij daartoe van belang acht, aldus de Hoge Raad in zijn arrest van 15 januari 2019. Om deze reden faalt de klacht dat de overweging van het hof onbegrijpelijk is, dat “de aard van het delict (witwassen) en de omstandigheden waaronder het is gepleegd (bij binnenkomst op Schiphol gevraagd naar de aanwezigheid en hoeveelheid geld direct mededelen daarvan) aan de oplegging van een taakstraf in de weg staat”. Hierbij komt dat het hof een en ander niet heeft overwogen zoals dat in het door mij geciteerde deel uit de schriftuur is weergegeven en ingevuld. Het hof wijst op “de aard van het delict en de omstandigheid waaronder het is gepleegd”. Voor zover de klacht zich richt tegen de overweging van het hof dat “een werkstraf voor een verdachte die in [plaats] in België woont en die ter zitting met een tolk gehoord moest worden grote praktische problemen zal opleveren”, is het gericht tegen een overweging ten overvloede wat de reden is dat de klacht sowieso niet tot cassatie kan leiden. In zoverre merk ik ten overvloede op dat de klacht faalt omdat de overwegingen van het hof betrekking hebben op bezwaren tegen de tenuitvoerlegging van een taakstraf in Nederland en het hof zich niet heeft uitgelaten over de tenuitvoerlegging van een in Nederland opgelegde taakstraf in het buitenland, waarop de WETS betrekking heeft. Ook in dat geval staat geen rechtsregel eraan in de weg, dat de rechter bij de beantwoording van de vraag of een taakstraf aangewezen is, mede betrekt of een reëel vooruitzicht bestaat dat die straf ook zal (kunnen) worden tenuitvoergelegd, zoals de Hoge Raad overwoog in zijn hierboven al genoemde arrest van 15 januari 2019. Het beroep op art. 22b Sr faalt omdat uit het daarin uitgedrukte taakstrafverbod niet a contrario mag worden afgeleid dat in alle andere gevallen een taakstraf moet worden opgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dca77dcf219544da9aa234d70b52b3bcb6cf1ec85066b626de7891570a90656f | shasum -a 256