Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 3 september 2019

14. Het gaat in deze zaak om het volgende. De aangeefster heeft na terugkomst van vakantie ontdekt dat er op 9 juli 2009 een geldbedrag van € 110.090,- en op 15 juli 2009 een geldbedrag van € 110.000,- van haar bankrekening is afgeschreven met gebruik van haar eigen overschrijvingskaarten. Zelf heeft zij voor het laatst in 2007 haar overschrijvingskaarten gebruikt. Beide geldbedragen blijken te zijn overgemaakt naar een bankrekening op naam van [betrokkene 1] , de moeder van de verdachte. Niet ter discussie staat dat de verdachte heeft bedacht dat de bedragen naar de bankrekening van zijn moeder moesten worden overgeschreven, dat hij vervolgens aan zijn moeder opdracht heeft gegeven om de geldbedragen vanaf haar bankrekening over te laten maken naar zijn bankrekening in Liechtenstein en dat hij deze geldbedragen in Liechtenstein contant heeft opgenomen. Ook staat niet ter discussie dat de verdachte het geldbedrag van de eerste overschrijving, na aftrek van een commissie, in Keulen heeft overgedragen aan [betrokkene 2] , waarna [betrokkene 2] het geld in Den Bosch aan zijn zakenrelatie heeft gegeven, en dat de verdachte het geldbedrag van de tweede overschrijving in Luxemburg aan [betrokkene 2] heeft gegeven, waarna [betrokkene 2] het geld in Den Bosch aan zijn zakenrelatie heeft gegeven. Ter discussie staat wél dat de verdachte “wist” dat de geldbedragen uit misdrijf afkomstig waren, omdat hij niet beter wist dan dat het geld in het kader van een echtscheiding buiten beeld moest blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/973bb2abdcdac33738d5e49172a8411e68719bce110911afa50d0f4c48c46e55 | shasum -a 256