Onder 2.44 Parket bij de Hoge Raad 13 september 2019

Toegespitst op (milieu-)gevaarlijke activiteiten eist art. 2 EVRM primair dat de bij het verdrag aangesloten staten voorzien in een effectief wettelijk en bestuurlijk kader ter bescherming van personen die door zulke activiteiten gevaar kunnen lopen (“ a legislative and administrative framework designed to provide effective deterrence against threats to the right to life ”). Ten aanzien van de keuze van maatregelen ter beperking van het gevaar hebben de autoriteiten van de verdragsstaten een “ margin of appreciation ”. Ook hierbij geldt dat de maatregelen geen “ impossible or disproportionate burden ” mogen opleveren voor de nationale autoriteiten. Een en ander geldt nog sterker in “ difficult social and technical spheres ”, waar het EHRM aan verdragsstaten een “ wide margin of appreciation ” toekent. Bij de beoordeling van door een verdragsstaat getroffen maatregelen komt onder meer gewicht toe aan de vraag of de nationale normen zijn nageleefd (“ domestic legality ”), de nationale besluitvorming en het daaraan ten grondslag liggende feitenmateriaal (“ the domestic decision-making process ”) de complexiteit van de materie (“ the complexity of the issue ”), de bron van het gevaar (“ the origin of the threat ”) en de mate waarin het gevaar vatbaar is voor mitigatie (“ mitigation ”). Bij het ondernemen of autoriseren van gevaarlijke activiteiten moet de staat zorgen dat de risico’s tot een redelijk minimum (“ a reasonable minimum ”) worden beperkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/23ef451c60ce326bc0d516bc610f41f5e9daa1aa33f5fa86ca9e40f34d65fee9 | shasum -a 256