Alinea 74 Parket bij de Hoge Raad 17 september 2019

11. Tegen analoge toepassing in de uitleveringsprocedure in het bijzonder, pleit dat het de Hoge Raad enkel gaat om aanhoudingsverzoeken die strekken tot daadwerkelijke effectuering van het in art. 6, derde lid onder c, EVRM vervatte aanwezigheidsrecht. Anders dan de steller van het middel meent, is niet “algemeen aanvaard [...] dat art. 6 EVRM ook van toepassing is in uitleveringszaken”. Althans, niet op de wijze waarop dat in een strafzaak het geval is. Binnen het bereik van de verdragsbepaling valt – ik zou zeggen: uiteraard – wel de strafprocedure ten behoeve waarvan de uitlevering is verzocht, maar die procedure valt onder de jurisdictie van de verzoekende staat. De met de beslissing op het uitleveringsverzoek belaste autoriteiten van de aangezochte staat dragen daarnaast een verantwoordelijkheid te voorkomen dat de opgeëiste persoon door zijn uitlevering in de verzoekende staat wordt blootgesteld aan schending van zijn mensenrechten, waaronder ook zijn recht op een eerlijk (straf)proces. Schending van art. 6 EVRM door de in een uitleveringsprocedure aangezochte staat kan derhalve in Straatsburg worden bepleit, maar alleen met succes in het exceptionele geval dat de opgeëiste persoon “has suffered or risks suffering a flagrant denial of a fair trial in the requesting country”. Voor zo een ‘flagrant denial of justice’ is nodig dat de procedure in de verzoekende staat manifest in strijd is met art. 6 EVRM. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als de opgeëiste persoon in de verzoekende staat reeds bij verstek is veroordeeld zonder uitzicht op een herbeoordeling van zijn zaak nadat hij is uitgeleverd. In zoverre werkt art. 6 EVRM in het algemeen, en het aanwezigheidsrecht in het bijzonder, inderdaad door in de uitleveringsprocedure. Dat de uitleveringsrechter zich niet onverschillig mag tonen voor de (on)eerlijkheid van het strafproces dat de opgeëiste persoon in de verzoekende staat heeft gekregen of nog te wachten staat, betekent echter niet dat ook de uitleveringsprocedure zelf op grond van het verdragsrecht aan de “fairness”-maatstaven van art. 6 EVRM dient te voldoen. Buiten twijfel staat dat het verdragsrecht tot dit laatste niet noopt. Vaste Straatsburgse rechtspraak is immers dat de uitleveringsprocedure niet “the determination of a criminal charge” als bedoeld in art. 6, eerste lid, EVRM behelst en evenmin “the determination of [...] civil rights or obligations” genoemd in die verdragsbepaling oplevert. De inrichting van de uitleveringsprocedure valt derhalve buiten de reikwijdte van art. 6, eerste lid, EVRM. Over schending van het aanwezigheidsrecht in die procedure kan dus bij het EHRM niet met vrucht worden geklaagd. Ook EU-richtlijn 2016/343, betreffende – kort gezegd – het vermoeden van onschuld en het aanwezigheidsrecht, is niet van toepassing in de uitleveringsprocedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/81fbf2b9d1f90df7543832a9b0fb195cf1d403781003014ee0437b7098bb200b | shasum -a 256