Alinea 91 Parket bij de Hoge Raad 24 september 2019

20. Het hof heeft vastgesteld dat de verdachte en de [medeverdachte] samen naar Vlissingen zijn gereden, dat [medeverdachte] een postbode heeft aangesproken en om post van het ziekenhuis voor het adres [f-straat 1] – waar [benadeelde 5] woonachtig is – heeft gevraagd, dat de postbode niet tot afgifte van de post is overgegaan en dat [medeverdachte] enkele minuten later in de desbetreffende brievenbus keek en de verdachte, nadat de post was bezorgd, ook in deze brievenbus keek. Voorts heeft het hof in aanmerking genomen dat de verdachte geen aannemelijke verklaring heeft afgelegd, waaruit zou kunnen volgen dat hij en zijn [medeverdachte] niet bezig waren poststukken te proberen weg te nemen. Het op deze vaststellingen gebaseerde oordeel van het hof dat sprake is van een begin van een uitvoering van het wegnemen van poststukken uit een brievenbus is niet onbegrijpelijk. Het kijken door een brievenbus laat zich – anders dan de steller van het middel wil – in algemene zin niet vergelijken met het kijken door een raam van een woning of in de vitrine van een winkel, reeds omdat het kijken door een brievenbus doorgaans meer handelingen vergt (bukken, het klepje van de brievenbus optillen en door een nauwe ruimte naar binnen turen). Bovendien kan daarbij worden betrokken dat de aan het kijken voorafgaande gedragingen van de verdachte en zijn medeverdachte eveneens naar hun uiterlijke verschijningsvorm als strekking hadden de beschikking te krijgen over post die niet voor hen bestemd was. Het in de overwegingen van het hof besloten liggende oordeel dat de bewezen verklaarde gedraging naar haar uiterlijke verschijningsvorm moet worden aangemerkt als te zijn gericht op voltooiing van het voorgenomen misdrijf, is aldus niet onbegrijpelijk. Het hof was niet gehouden zijn oordeel nader te motiveren. De klacht faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02a72c8a00c575ca0cee4f817170786c6a0e002d195128df8300792c5e96a1be | shasum -a 256