Onder 4.6 Parket bij de Hoge Raad 1 oktober 2019

Anders dan de stellers van het middel menen, doelt het hof daarmee klaarblijkelijk niet op de in art. 6:106 onder b BW genoemde ‘andere wijze’ waarop de benadeelde in zijn persoon is aangetast. Een dergelijke schadepost is immers opgenomen als ‘post III’ (‘immaterieel B: psychisch’), waarvan het hof – in lijn met hetgeen door de verdediging is betoogd – heeft geoordeeld dat de benadeelde niet in die vordering kan worden ontvangen. De door het hof genoemde schadepost II ziet daarentegen op ‘smartengeld voor het opgetreden fysieke letsel en de ziekenhuisopname’, zo volgt uit het voegingsformulier. Deze post heeft dan ook betrekking op de vergoeding van immateriële schade als gevolg van lichamelijk letsel. Dergelijke schade komt op grond van art. 6:106 onder b (eerste categorie) BW voor vergoeding in aanmerking. In een dergelijk geval worden niet nadere eisen gesteld aan het geestelijk letsel dat iemand als gevolg hiervan oploopt. Illustratief is een civiele zaak waarin de eiser door medebewoners was belaagd, waardoor hij een blauw oog had opgelopen. Het hof had overwogen dat het lichamelijk letsel te gering was om voor vergoeding in aanmerking te komen. De Hoge Raad casseerde echter, omdat zonder nadere toelichting niet viel in te zien dat het letsel te gering was om voor enige vergoeding in aanmerking te komen. In zijn annotatie onder dit arrest gaat Lindenbergh in op de vraag of in een geval van fysiek letsel daarnaast het geestelijk letsel zodanig ernstig moet zijn dat het afzonderlijk kan worden gekwalificeerd als persoonsaantasting. Die discussie is volgens hem niet zinvol, omdat een onderzoek naar de ernst van de psychische aandoening niet nodig is om een aanspraak op smartengeld te billijken. Wel kunnen de psychische gevolgen voor de omvang van het smartengeld van betekenis zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/52592376257414900081b5487a3d38df7065bc96b8b28f3abc69b3cb21a9181b | shasum -a 256