Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2020

“3.1 Eisers hebben aan hun vorderingen in de eerste plaats ten grondslag gelegd dat de bank jegens hen is tekortgeschoten danwel onrechtmatig heeft gehandeld door medewerking te weigeren aan de door Parasasa voorgestelde werkwijze als uiteengezet in de brieven van mr. De Vries van 2 februari 2009 en 16 maart 2009. Tussen partijen staat vast dat Parasasa voor de continuering van het project behoefte had aan een deel van de verkoopopbrengsten van de appartementsrechten voor haar cash flow . (…) De bank heeft echter niet willen meewerken aan de werkwijze zoals door mr. De Vries voorgesteld, zonder dat zij Parasasa heeft aangegeven welk belang van de bank zich daartegen verzette en zonder een alternatief te bieden waarmee de door mr. De Vries in zijn brieven benoemde en toegelichte bezwaren voor Parasasa tegen de (door de bank gestelde) oorspronkelijke opzet (kort gezegd: het verbod voor een SPF om te ondernemen en de risico’s voor kopers bij betaling zonder levering) [zouden worden ondervangen, A-G]. Naar het oordeel van het Gerecht had van de bank in het kader van de kredietrelatie mogen worden verwacht dat zij i) Parasasa onverwijld, concreet en inhoudelijk had bericht dat en waarom zij niet kon instemmen met het voorstel van mr. De Vries en/of ii) onverwijld, concreet en inhoudelijk aan Parasasa had uiteengezet welke werkwijze zij dan wel voorstond, rekeninghoudend met de noodzaak van cash flow voor Parasasa en de wenselijkheid van zekerheid voor kopers en potentiële kopers. De bank heeft, noch het een noch het ander gedaan, mede waardoor, naar aannemelijk is geworden, tussen partijen een impasse is ontstaan, de verkoop door Parasasa (verder) in het slop is geraakt, kopers zijn afgehaakt, Parasasa niet de beschikking over de benodigde cash flow heeft gekregen en het project stil is komen te liggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d4776b0daa2e5a82a369450a76c2a3b68c537620054dbc23f3c1ff79114f43a4 | shasum -a 256