Onder 8.8 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2020

Men kan zich op basis van het voorgaande afvragen of bij een converteerbare obligatielening überhaupt nog wel kan worden gesproken van een civielrechtelijke geldlening, omdat de mogelijkheid en soms zelfs de verplichting bestaat om af te lossen in bijvoorbeeld aandelen in plaats van geld. Bij verplicht converteerbare obligatieleningen (zogenoemde reverse convertibles) ontbreekt iedere verplichting tot terugbetaling van een gelijke (hoofd)som, zodat hier in de regel niet kan worden gesproken van een overeenkomst van geldlening. Ingeval aan de obligatielening een conversierecht voor de emittent ("debiteur") is gekoppeld, lijkt de terugbetaling eerder een optioneel dan een verplicht karakter te hebben. Indien men zich echter bedenkt dat wanneer de emittent afziet van conversie hij gehouden zal zijn tot terugbetaling van de hoofdsom, moet toch worden geconcludeerd dat sprake is van een terugbetalingsverplichting, die weliswaar naast het conversierecht van de emittent bestaat. Ook ingeval niet de emittent ("debiteur") maar juist de houder ("crediteur") het conversierecht in handen heeft, zal de emittent verplicht zijn tot terugbetaling wanneer de houder afziet van conversie. De terugbetalingsverplichting van de emmitent bestaat hier naast het conversierecht van de houder. Maar wat te denken van de situatie waarin zowel de houder ("crediteur") als de emittent ("debiteur") een conversierecht bezit en het dus vrijwel zeker tot een conversie in aandelen zal komen?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7f6573a240fda81f19e40eafff87f8ec904e43ca5190debfd2d73cf252fb9235 | shasum -a 256