Onder 3.42 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2020

Dan blijft nog de vraag of de bedoeling van de nationale wetgever, zoals deze tot uitdrukking komt in de in het middel aangehaalde passage uit de memorie van toelichting, in de weg staat aan het opleggen van een geldboete naast de ontzetting uit het ambt van notaris, ter zake van gedragingen begaan in het tijdperk vóór 1 januari 2013. Dat de wetgever in de aangehaalde passage uit de memorie van toelichting een limitatieve opsomming heeft willen geven van mogelijke combinaties van tuchtmaatregelen, kan ik niet opmaken uit de tekst daarvan, noch uit de context. Met de steller van het middel wil ik aannemen dat de bewindspersoon die de memorie van toelichting heeft ondertekend destijds niet heeft gedacht aan de mogelijkheid een ontzetting uit het ambt van notaris te combineren met het opleggen van een geldboete, maar dat is niet beslissend. Niet kan worden staande gehouden dat de combinatie van een ontzetting uit het ambt met alle consequenties van dien en een geldboete praktisch nut ontbeert: het BFT wijst er terecht op, dat het opleggen van tuchtrechtelijke maatregelen ook mogelijk is ten aanzien van notarissen die ten tijde van het tuchtrechtelijk oordeel hun ambt inmiddels hebben neergelegd. Daarom acht ik het onjuist, een limitatieve opvatting als in het cassatiemiddel genoemd aan de wetgever toe te schrijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e9bed4158a83360f3b07c62e7d32abbff4224cc539140ea8cf1e11667b34b8c | shasum -a 256