Onder 1.19 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2020

In rov. 3.11-3.12 heeft het hof het betoog van ING beoordeeld dat [verweerder] grove nalatigheid te verwijten valt omdat hij zijn bankafschriften niet tijdig heeft gecontroleerd en het misbruik daarom niet tijdig heeft gemeld. Het hof heeft daarbij gewezen op de tekst van de Richtlijn betalingsdiensten 2007, waarin is bepaald dat de betaaldienstgebruiker de bank ‘onverwijld’ van het niet-toegestane gebruik van zijn rekening op de hoogte moet stellen, waarbij ‘onverwijld’ moet worden uitgelegd als ‘onverwijld nadat de betaaldienstgebruiker zich ervan bewust is geworden’ (rov. 3.11) Niet in geschil is dat [verweerder] ING onverwijld nadat hij zich na terugkomst uit Spanje van het misbruik bewust was geworden daarvan op de hoogte heeft gesteld (rov. 3.12). ING heeft weliswaar in art. 79 lid 4 van haar Voorwaarden Betaalrekening opgenomen dat de gebruiker verplicht is diefstal of misbruik van zijn betaalinstrument te melden direct nadat hij dit had behoren te ontdekken, maar hiermee wordt volgens het hof ten nadele van de consument afgewezen van de wet, hetgeen art. 7:550 BW niet toestaat. ING kan zich dus niet op deze bepaling uit haar algemene voorwaarden beroepen ter beperking van de op haar rustende vergoedingsplicht. Ook het door ING op gelijke gronden gedane beroep op eigen schuld aan de zijde van [verweerder] stuit daarop af (rov. 3.12). Niet kan worden aangenomen dat [verweerder] met grove nalatigheid een of meer verplichtingen uit art. 7:524 BW niet is nagekomen (rov. 3.13).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69e780eeffcf279be04364779290c55ce7950c83827e714786f05274285c422d | shasum -a 256