Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2020

Bij betalingsopdrachten kan gebruik worden gemaakt van een betaalinstrument. Dit begrip wordt in art. 7:514 onder g BW gedefinieerd als ‘gepersonaliseerd instrument of gepersonaliseerde instrumenten of het geheel van procedures, overeengekomen tussen de betaaldienstgebruiker en de betaaldienstverlener, waarvan de betaaldienstgebruiker gebruik maakt om een betaalopdracht te initiëren’. Volgens de wetgever moet hierbij worden gedacht aan betaalkaarten, mobiele telefoons, PIN codes of TAN-codes, inloggegevens en wachtwoorden bij het geven van betaalopdrachten via internet. Een betaler stemt dus in met een transactie door middel van het gebruik van een betaalinstrument en de bijbehorende procedure. Dat instemmen kan op verschillende manieren gebeuren, bijvoorbeeld door het zetten van een handtekening onder een overschrijvingsformulier, het toevoegen van een elektronische handtekening aan een elektronische betaalopdracht, of het drukken op een "ok"-knop van een betaalautomaat. Wanneer de procedure is gevolgd, rijst de vraag of daarmee vaststaat dat sprake is van instemming. In de literatuur wordt verdedigd dat dit niet zonder meer het geval is, omdat het immers mogelijk is dat een betaalopdracht wordt gegeven door een ander dan de betaler of zonder medeweten of goedvinden van die betaler. Zo kan de betaalpas van de betaler en de daarbij behorende pincode door verlies of diefstal in handen zijn gekomen van een derde die daarvan misbruik maakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69e780eeffcf279be04364779290c55ce7950c83827e714786f05274285c422d | shasum -a 256