Onder 2.12 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2020

Art. 7:527 lid 2 BW bepaalt enkel dat registratie van het gebruik van een betaalinstrument door de betaaldienstverlener niet afdoende bewijs vormt dat de betaler met de transactie heeft ingestemd. Daaruit blijkt niet met zoveel woorden of authenticatie van een transactie daarvan afdoende bewijs kan vormen. Uit het geciteerde gedeelte van de preambule is echter af te leiden dat dit niet het geval is. Daarin is immers overwogen dat de betaler niet behoeft op te draaien voor verliezen die voortvloeien uit het gebruik van zijn betaalinstrument, wanneer hij heeft doorgegeven dat dit instrument gecompromitteerd is. Als een instrument gecompromitteerd is kan een transactie worden geauthenticeerd zonder dat de betaler ermee heeft ingestemd. Denk aan het geval dat de betaaldienstgebruiker zowel zijn pinpas als zijn pincode afhandig zijn gemaakt: een met die pinpas en pincode uitgevoerde transactie zal toch worden geauthenticeerd. Authenticatie is immers, zo bleek hiervoor, een door de betaaldienstverlener uitgevoerde controle, die (onder PSD1) niet ziet op de identiteit van de betaaldienstgebruiker, maar enkel op het correcte gebruik van een betaalinstrument. In de wetsgeschiedenis is dan ook, onder verwijzing naar het geciteerde gedeelte uit de preambule, opgemerkt dat het gebruik van de pincode niet noodzakelijkerwijze afdoende bewijs oplevert dat de betaler met de betalingstransactie heeft ingestemd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69e780eeffcf279be04364779290c55ce7950c83827e714786f05274285c422d | shasum -a 256