Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2020

Op deze verplichting tot terugbetaling bestaan drie uitzonderingen. Ten eerste kan de betaaldienstgebruiker zijn recht op vergoeding verspelen indien hij niet snel genoeg actie onderneemt. Op grond van art. 7:526 BW zal hij onverwijld, maar in ieder geval binnen dertien maanden na de valutadatum waarop zijn rekening is gedebiteerd, moeten melden dat sprake is van een niet-toegestane transactie (zie nader de bespreking van onderdeel 2.2). In de tweede plaats bepaalt art. 7:524 lid 1, onder b, BW dat de betaaldienstgebruiker de betaaldienstverlener onverwijld in kennis moet stellen van verlies, diefstal of onrechtmatig gebruik van zijn betaalinstrument. Art. 7:528 BW bepaalt dat de betaaldienstverlener van de betaler in het geval van een niet-toegestane betalingstransactie waarvoor de betaaldienstverlener aansprakelijk is, het bedrag van de niet-toegestane betalingstransactie moet terugbetalen. In afwijking van art. 7:528 BW beperkt art. 7:529 BW het aandeel van de schade dat voor rekening van de betaler komt tot € 150 in het geval van verlies of diefstal van het betalingsinstrument of van onrechtmatig gebruik van dat instrument. Een derde uitzondering op de vergoedingsverplichting van de betaaldienstverlener wordt gemaakt als sprake is van fraude, opzet of grove nalatigheid van de betaler bij het nakomen van zijn verplichting tot veilig gebruik van zijn betaalinstrument (zie de bespreking van onderdeel 2.1). In dat geval geldt geen beperking voor het aandeel van de schade dat voor eigen rekening van de betaler blijft en kan het dus voorkomen dat de betaler de gehele schade zelf moet dragen. Wel kan de rechter het bedrag dat voor rekening van de betaler komt matigen, ook als sprake is van grove nalatigheid (maar niet van opzet of fraude), zie art. 7:529 lid 3 BW.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69e780eeffcf279be04364779290c55ce7950c83827e714786f05274285c422d | shasum -a 256