Alinea 310 Parket bij de Hoge Raad 24 november 2020

29. Uit het voor het bewijs gebruikte deel van de verklaring van de medeverdachte [medeverdachte 2] blijkt inderdaad dat het opzet van de verdachte en zijn medeverdachten was gericht op het plegen van een woningoverval. Het overige deel van diezelfde verklaring biedt ampel steun aan het opzet dat heel wel kan bestaan en ook heeft bestaan naast dat opzet op de overval, te weten opzet op de dood van [slachtoffer] . De verdachte is direct nadat hij met zijn medeverdachte via het balkon de slaapkamer van [slachtoffer] binnen was gekomen, “uit het niets” hard op [slachtoffer] gaan inslaan op zijn gezicht. Vervolgens hebben de verdachte en zijn medeverdachte [slachtoffer] vastgebonden en heeft de verdachte [slachtoffer] hard geschopt tegen zijn romp terwijl medeverdachte [medeverdachte 2] het slachtoffer onder schot hield. Terwijl [slachtoffer] was vastgebonden heeft de verdachte hem “de hele tijd geslagen”. Alleen al de gedragingen die het hof heeft vastgesteld door deze verklaring voor het bewijs, kunnen naar mijn mening naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zo zeer gericht op de dood van [slachtoffer] dat het – de behoudens contra-indicaties - niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans op diens dood heeft aanvaard.[14] De uiterlijke verschijningsvorm betreft in het bijzonder het door de verdachte langdurig en zeer hard op kwetsbare delen van het lichaam slaan en schoppen van [slachtoffer] , te weten op het bovenlichaam, terwijl de verdachte langdurige heeft ingeslagen op het meest kwetsbare deel van het lichaam, te weten het hoofd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea0077b01624183dbfd390d9af1a48e1581f0d2c4bb1711fde71422c86a8e2c1 | shasum -a 256