Alinea 445 Parket bij de Hoge Raad 24 november 2020

87. Uit de hierboven weergegeven wijze waarop op de terechtzittingen in hoger beroep, de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zijn besproken, kan worden afgeleid dat de verdachte moet hebben geweten dat in zijn zaak de vraag speelde of een TBS-maatregel zou kunnen en moeten worden opgelegd. In het bijzonder blijkt dit uit de aandacht die is besteed aan de beschikbare rapportages van gedragsdeskundigen en de pogingen die zijn ondernomen om de verdachte opnieuw ter observatie te plaatsen in het PBC. De vordering van de advocaat-generaal om de verdachte voor een hernieuwde observatie te doen overbrengen naar het PBC werd door het hof afgewezen omdat dit naar het oordeel van het hof en een van de gedragsdeskundigen verbonden aan het PBC geen “meerwaarde” respectievelijk “geen toegevoegde waarde” had, vanwege kort gezegd de weigerachtige houding van de verdachte, niet omdat de mogelijkheid van het opleggen van de TBS-maatregel geen optie zou zijn. De verdachte werd bijgestaan door een rechtsgeleerd raadsman en ook (of: in het bijzonder) hij had op basis van de inhoud van de herhaalde besprekingen van de persoonlijke omstandigheden van de verdachte rekening moeten houden met de mogelijkheid dat een TBS-maatregel zou kunnen worden opgelegd. Dat hij – in navolging van de advocaat-generaal – daarover bij gelegenheid van pleidooi niets heeft gezegd, maakt de beslissing van het hof tot oplegging van de TBS-maatregel met dwangverpleging, die eerst ná de behandeling ter terechtzitting is genomen, nog niet onbegrijpelijk of in strijd met het recht op een eerlijk proces of met het recht op hoor en wederhoor.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea0077b01624183dbfd390d9af1a48e1581f0d2c4bb1711fde71422c86a8e2c1 | shasum -a 256