Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 27 november 2020

Subonderdeel I.1 klaagt dat het hof blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in rov. 5.7 te overwegen “dat de gedragingen van [eiser] als bestuurder niet enkel worden getoetst over de periode voorafgaand aan de melding van betalingsonmacht als genoemd in artikel 23 lid 3 Bpf, maar - gelet op het oordeel van de Hoge Raad in deze zaak, inhoudende "(…) zolang nog sprake is van een betalingsachterstand tenzij (...)" - ook over de periode na de melding”, en door in rov. 5.9 omstandigheden van na de melding van betalingsonmacht te noemen en op basis van deze omstandigheden in rov. 5.10 te oordelen dat sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur. Het subonderdeel komt erop neer dat het hof aldus eraan voorbijziet dat bij de beoordeling van [eiser] ’s aansprakelijkheid op grond van art. 23 lid 3 Wet Bpf 2000 alleen omstandigheden binnen de referteperiode van drie jaar voorafgaand aan de melding van betalingsonmacht van 4 december 2009 in aanmerking kunnen worden genomen, en dat nu voor elk van de door het hof in rov. 5.9 genoemde en door het subonderdeel onder (i) t/m (vii) opgesomde omstandigheden geldt dat zij “buiten de bedoelde referteperiode vallen” want ná de melding van 4 december 2009 liggen, deze daarom (“derhalve”) niet ten grondslag kunnen worden gelegd aan het oordeel van het hof in rov. 5.10 dat sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df5581ea39a1d85bd7731a5578967dda22de8c77b9fc781b9e513e7d016527a7 | shasum -a 256