Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 27 november 2020

Ik versta deze systematiek van art. 23 Wet Bpf 2000 voor zover hier relevant aldus, dat het in art. 23 leden 2-4 Wet Bpf 2000 bepaalde moet worden bezien in relatie tot de in art. 23 lid 1 Wet Bpf 2000 bedoelde bijdragen (hier, kort gezegd: pensioenpremies) zoals verschuldigd door het lichaam, ten aanzien waarvan de bestuurder (hoofdelijk) aansprakelijk kan zijn jegens en persoonlijk aangesproken kan worden door het desbetreffende bedrijfstakpensioenfonds. Gaat het om meerdere, in tijd opvolgende door het lichaam verschuldigde bijdragen waarvoor een bestuurder wordt aangesproken door het bedrijfstakpensioenfonds op de voet van art. 23 Wet Bpf 2000, dan ligt het in de rede dat het in art. 23 leden 2-4 Wet Bpf 2000 bepaalde ook met onderkenning van het onderscheid tussen die zelfstandige betalingsverplichtingen toepassing dient te vinden, wat onder meer impliceert dat er in beginsel meer dan één peilmoment is waarnaar de naleving van de meldingsplicht dient te worden bezien (want telkens toegespitst op de desbetreffende, nieuwe betalingsverplichting) en dus ook meer dan één relevante driejaarsperiode is zoals bedoeld in art. 23 leden 3 en 4 Wet Bpf 2000 (waarbij het ingangsmoment van die terugkijkperiode afhankelijk is van de toepasselijkheid daarbij van art. 23 lid 3 Wet Bpf 2000 of art. 23 lid 4 Wet Bpf 2000). In de onderhavige zaak wordt [eiser] door het Pensioenfonds op de voet van art. 23 Wet Bpf 2000 aangesproken voor meerdere, in tijd opvolgende door [A] verschuldigde pensioenpremies over de periodes 2008, 2009 en 2010 met betaling waarvan zij in gebreke is gebleven, waarbij na cassatie het - door het hof in rov. 5.7, eerste, voorlaatste en laatste zin aangenomen en door [eiser] in cassatie onbestreden - vertrekpunt is dat art. 23 lid 3 Wet Bpf 2000 het relevante toetsingskader biedt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df5581ea39a1d85bd7731a5578967dda22de8c77b9fc781b9e513e7d016527a7 | shasum -a 256