Alinea 65 Parket bij de Hoge Raad 18 februari 2020

8. De wetgever heeft met de invoering van art. 37, derde lid (oud) Sr beoogd te bewerkstelligen dat de rechter bij de oplegging van de maatregel van TBS niet afhankelijk is van de wens van een verdachte om al dan niet mee te werken aan het onderzoek. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dan ook dat niet alleen de verdachte die elke medewerking weigert, maar ook de verdachte die slechts beperkt meewerkt of eisen stelt aan de wijze waarop hij wordt onderzocht, kan worden aangemerkt als een weigerende observandus. Zo volgde de Hoge Raad in 2005 de conclusie van mijn voormalig ambtgenoot Machielse die inhield dat de stelling dat er geen sprake is van een weigerende observandus indien de verdachte weigert in te stemmen met een (voortzetting van een) klinische observatie, maar wel akkoord gaat met een ambulant onderzoek, geen steun vindt in de wetsgeschiedenis. Ook de verdachte die alleen mee wil werken op de door hem gestelde voorwaarde dat het onderzoek onder cameratoezicht geschiedt, kan worden aangemerkt als een weigerende observandus. Hetzelfde geldt voor de verdachte die alleen aan een onderzoek wil meewerken op de voorwaarde dat het onderzoek niet door het PBC zal geschieden. Dat de verdachte slechts wil meewerken op de door hem gestelde voorwaarden, is nu juist hetgeen de wetgever heeft willen voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cef7dcb7836e6e297ff3a7eca24ac52be777f0db9d24e0d4760e2b70d02a2b94 | shasum -a 256