Onder 3.21 Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2020

Bij de beoordeling van het uitlegoordeel van het hof met betrekking tot art. 37 lid 8 van het splitsingsreglement is voorop te stellen dat daaruit hoe dan ook blijkt dat niet voor alle ‘besluiten tot verbouwing’ en ‘besluiten tot het aanbrengen van nieuwe installaties of het wegbreken van bestaande installaties’ geldt dat zij met een gekwalificeerde meerderheid moeten worden genomen. Van deze regel worden immers uitgezonderd besluiten die als een uitvloeisel van het normale beheer zijn te beschouwen. Verder is te constateren dat de begrippen ‘verbouwing’ en ‘installaties’ niet zijn gedefinieerd in het splitsingsreglement. Wel is uit de opsomming in art. 2, aanhef en onder b van het splitsingsreglement af te leiden dat bij ‘technische installaties’ wordt gedacht aan installaties met een gemeenschappelijk karakter en een substantiële omvang, waarvan de aanleg of wijziging ingrijpend is. Ten slotte is op te merken dat in de systematiek van het MR 1973, waarop het in deze zaak toepasselijke splitsingsreglement is gebaseerd, besloten ligt dat de hoofdregel is dat besluiten met een gewone meerderheid kunnen worden genomen (art. 36 lid 1 MR 1973). Het nemen van besluiten met een gekwalificeerde meerderheid is de uitzondering. Mede gelet op de in art. 37 lid 5 MR 1973 neergelegde uitzondering dat voor besluiten tot het doen van uitgaven die een bepaald bedrag te boven gaan (waarop overigens een uitzondering geldt als voldaan is aan de in art. 37 lid 6 genoemde voorwaarden), is het aannemelijk dat (ook) voor art. 37 lid 8 MR 1973 geldt dat niet iedere verbouwing of ieder aanbrengen van nieuwe of wegbreken van bestaande installaties onder die bepaling is te brengen, maar dat ook daar een zekere drempel geldt. De ratio daarvan is dat het besluitvormingsproces in de VvE niet onnodig belast of gecompliceerd moet worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4ac93bd28a1423c92c2e6fd9a1145529bc894fb5955a8a6e2fd12cf8d0b59bc5 | shasum -a 256