Onder 3.15 Parket bij de Hoge Raad 4 december 2020

Deze subonderdelen, die gezamenlijk behandeld kunnen worden, slagen naar mijn mening niet. Het hof heeft de in de subonderdeel 1.4 bedoelde stellingen van Rabobank over de kennis van CIA beoordeeld en onvoldoende bevonden voor het oordeel dat de schade mede een gevolg is van omstandigheden die aan CIA kunnen worden toegerekend. In rov. 3.10, 3.12 en 3.19 van het tussenarrest ligt het oordeel besloten dat CIA heeft mogen vertrouwen op het advies van Rabobank om een rentederivaat met een looptijd van 10 jaar af te sluiten en dat aan CIA niet kan worden tegengeworpen dat zij zelf om een derivaat met een dergelijk looptijd heeft gevraagd. Voorts ligt hierin besloten dat het advies onvolledig was op het punt van de break clause en dat CIA, die het risico verbonden aan de overhedge in looptijd niet heeft aanvaard, als ondeskundige de implicaties van de break clause niet zelf heeft kunnen beredeneren. Op de verklaringen van [betrokkene 1] ter comparitie heeft het hof afdoende gereageerd met zijn overweging in rov. 3.12 (onder meer dat Rabobank niet heeft gewezen op de omvang van de negatieve waarde als de rente ten tijde van het inroepen van de break clause sterk zou zijn gedaald). Om deze redenen kon het hof oordelen dat het afsluiten van het betreffende rentederivaat met de break clause , niet kan worden aangemerkt als een aan CIA toe te rekenen omstandigheid die de schade mede heeft veroorzaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/32bfbd4e0ff5ea5a134ecbd37583a6ad7ddf1af25f678c2584a7739d3c0c5828 | shasum -a 256