Onder 3.6 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2020

[verweerster 2] heeft grief 1 gemotiveerd weersproken in haar memorie van antwoord. Zij heeft, zakelijk weergeven, opgemerkt dat de grief slechts summier is toegelicht door [eiser] , dat niet duidelijk is welk verwijt [verweerster 2] valt te maken, dat ook uit de verwijzing naar Deel B van de memorie van grieven niet duidelijk wordt wat [verweerster 2] verweten wordt en dat bovendien niet valt in te zien dat de aanslag, voor zover deze betrekking heeft op de voorziening achterstallig onderhoud nimmer in stand zou zijn gebleven. [verweerster 2] heeft verder de stelling betrokken dat zo’n voorziening op grond van standaardjurisprudentie alleen in stand kan worden gehouden indien een redelijke mate van zekerheid bestaat dat de toekomstige uitgaven zich zullen voordoen. Aangezien het Lidl-pand vanaf eind 2007 niet meer tot het vermogen van [A] ( [A] BV) behoorde, komen de onderhoudskosten vanaf dat moment ook niet meer ten laste van [A] ( [A] BV). [verweerster 2] heeft dan ook betwist dat de belastingrechter in een beroepsprocedure de heffing over de voorziening zou hebben verminderd. [verweerster 2] heeft voorts aangevoerd dat onduidelijk is waarom [eiser] nu pas met haar verwijt komt. Zij heeft in dit verband een beroep gedaan op art. 6:89 BW (schending van de klachtplicht) c.q. op de vervaltermijn in haar algemene voorwaarden (artikel 8 onder c.).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/caf8d5830592f12a0eff1420b8e163c27c8ad1293b75076dbdaedbf7f93203c3 | shasum -a 256