Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2020

Een aanspraak op partneralimentatie bestaat slechts voor zover een echtgenoot niet voldoende inkomsten tot zijn levensonderhoud heeft, noch zich deze in redelijkheid kan verwerven (art. 1:157 lid 1 BW). Bij de vraag of een echtgenoot zich in redelijkheid voldoende inkomsten kan verwerven, spelen diverse omstandigheden een rol, waaronder de noodzaak tot verzorging van kinderen, de leeftijd, de gezondheidstoestand, de werkervaring, de situatie op de arbeidsmarkt, de achterstand in scholing en vakopleiding die (mede) door het huwelijk is ontstaan en ook de vraag naar de geschiktheid van de arbeid. Voor de behoeftigheid is, naast het inkomen, ook de aanwezigheid van vermogen van belang. Of van de echtgenoot die partneralimentatie verzoekt kan worden gevergd dat hij of zij inteert op zijn of haar vermogen, hangt af van de omstandigheden van het geval. Ook voor de vaststelling en waardering van de omstandigheden die bepalen of een echtgenoot voldoende inkomsten tot zijn levensonderhoud heeft, of in redelijkheid zich deze kan verwerven, geldt dat deze zijn voorbehouden aan de rechter die over de feiten oordeelt. Zulke oordelen kunnen in cassatie niet op juistheid worden getoetst en zijn niet onderworpen aan hoge motiveringseisen. Wel moet uit de motivering blijken hoe de rechter, gelet op het debat tussen partijen, tot zijn beslissing is gekomen. Dit betekent echter niet dat de rechter afzonderlijk behoeft in te gaan op alle stellingen die partijen in het geding naar voren hebben gebracht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2981eb59577c5cace21fecbf0128eaf787cd65231ed45ef37c3f3c92705778c1 | shasum -a 256