Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2020

Anderzijds vat de Hoge Raad de slottournure van art. 46d onder b WOR, betreffende de personele gevolgen van het besluit, juist restrictief op. Het enkele feit dat een politiek besluit personele gevolgen heeft, is – ook als die gevolgen ingrijpend (kunnen) zijn – onvoldoende voor toepassing van de ‘uitzondering op de uitzondering’. Politieke besluiten zijn alleen aan medezeggenschap onderworpen, indien en voor zover zij “strekken tot, of in het bijzonder gericht zijn op, de regeling van personele gevolgen”. Dit betekent dat onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds de initiële politieke besluitvorming (die onder het ‘primaat van de politiek’ valt) en anderzijds de daarop gebaseerde besluitvorming over personele gevolgen (die wel aan medezeggenschap is onderworpen). In de vakliteratuur wordt gesproken over een ‘knip’. In de praktijk betreft het vaak een kwestie van fasering . Bij overheden is de medezeggenschap (voor zover het politieke besluiten betreft) veelal in een later stadium gesitueerd dan bij particuliere ondernemingen. Het gebruikelijke stramien is dat de politiek eerst een principebesluit op hoofdlijnen neemt, waarna dit besluit op ambtelijk niveau wordt uitgewerkt in concrete(re) uitvoeringsbesluiten over bijvoorbeeld de personele gevolgen. De Hoge Raad accepteert een dergelijke fasering, met uitstel van de medezeggenschap tot gevolg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bdf5fae893404e843d70150fff185b38365a60224ac5863d1f1cc227a8808da | shasum -a 256