Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2020

De Ondernemingskamer heeft een en ander niet miskend. In rov. 3.5 en 3.6 heeft de Ondernemingskamer tot uitdrukking gebracht dat het bestreden besluit onderdeel uitmaakt van een gefaseerd besluitvormingstraject, in die zin dat het voortbouwt op politieke besluitvorming in het Vaststellingsbesluit en het Masterplan Noord-Brabant. Daarbij heeft de Ondernemingskamer, anders dan GOR Rijk betoogt, niet uit het oog verloren dat het bestreden besluit op zijn eigen merites moet worden beoordeeld. In de argumentatie van de Ondernemingskamer kunnen drie stappen worden onderscheiden. In de eerste plaats heeft de Ondernemingskamer uit het Vaststellingsbesluit afgeleid dat DGOO, als gemandateerde van de minister, dient te beslissen over een wijziging van het masterplan en meer concreet (onder meer) over de vraag “onder welke categorie van gebouwen een specifiek kantoor valt”. In de tweede plaats heeft de Ondernemingskamer vastgesteld dat die beslissing betrekking heeft op “het beleid en de uitvoering (ten aanzien) van de publiekrechtelijke taak van de Staat om zorg te dragen voor de huisvesting van alle ministeries”. In de derde plaats heeft de Ondernemingskamer overwogen dat dit beleid, de uitvoering daarvan en de in dat kader te nemen besluiten “een politieke afweging [vergen] van de daaraan verbonden voor- en nadelen” (rov. 3.5). Op deze drie argumenten baseert de Ondernemingskamer haar oordeel dat het bestreden besluit “onderdeel uitmaakt van een besluit van een democratisch gecontroleerd overheidsorgaan, aangaande het beleid en de uitvoering van de publiekrechtelijke taken van de Staat”, en als zodanig valt onder het ‘primaat van de politiek’ (rov. 3.6).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bdf5fae893404e843d70150fff185b38365a60224ac5863d1f1cc227a8808da | shasum -a 256