Onder 2.16 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2020

Randnummer 13 bevat een hierop voortbouwende klacht, die ervan uitgaat dat de Ondernemingskamer de onder (i) en (ii) vermelde gezichtspunten onbesproken heeft gelaten, omdat volgens de Ondernemingskamer art. 46d onder b WOR kon worden toegepast “alleen al vanwege de aard van het besluit, zonder nadere afweging van de omstandigheden van het geval”. Aldus opgevat acht GOR Rijk de beslissing in rov. 3.5 onjuist, althans onvoldoende gemotiveerd. Enerzijds wijst GOR Rijk op (a) het aan de WOR ten grondslag liggende – in de inleidende beschouwingen hiervoor al besproken − uitgangspunt van marktconforme medezeggenschap bij de overheid en (b) het daarmee samenhangende uitgangspunt dat het ‘primaat van de politiek’ niet verder dient te strekken dan “strikt noodzakelijk”. Anderzijds verwijst hij naar het in de Bijlage bij het Vaststellingsbesluit gehanteerde uitgangspunt (c) dat de “specifieke locatiekeuze” onder het ‘primaat van de politiek’ valt. Daarin ligt volgens GOR Rijk besloten “dat de daarop volgende beslissing inzake de wijze van huisvesting daar dus niet meer onder valt”. In de schriftelijke toelichting namens GOR Rijk is de klacht nader uitgewerkt met de stelling dat het in deze zaak gaat om een “regulier bedrijfsorganisatorisch (uitvoerings)besluit van de onder de minister ressorterende ambtelijke organisatie ten aanzien van de wijze van huisvesting van Rijksambtenaren”. Het oordeel dat een dergelijk besluit per definitie zou zijn onttrokken aan medezeggenschap, is volgens GOR Rijk niet goed verenigbaar met voornoemde uitgangspunten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bdf5fae893404e843d70150fff185b38365a60224ac5863d1f1cc227a8808da | shasum -a 256