Alinea 60 Parket bij de Hoge Raad 3 maart 2020

12. De Hoge Raad houdt strikt de hand aan de twee door hem geformuleerde uitzonderingssituaties. Zo vormde het ten onrechte afwijzen van een aanhoudingsverzoek door de politierechter volgens de Hoge Raad terecht geen grond voor het hof om de zaak terug te wijzen naar de rechtbank. Dat oordeel was de Hoge Raad ook toegedaan in een geval waarin de kantonrechter het onderzoek ter terechtzitting ten onrechte niet had geschorst om de verdachte in de gelegenheid te stellen om aldaar aanwezig te zijn, maar de rechtbank niet terugwees aangezien de verdachte bekend was met de zittingsdag en zich geen uitzonderingssituatie voor terugwijzing voordeed. Ook volgde geen terugwijzing in het geval daarom werd verzocht op grond van de omstandigheid dat de raadsman naar zijn mening zijn kernrol in eerste aanleg niet goed had kunnen uitoefenen of in het geval de in eerste aanleg verschenen raadsman ten onrechte niet als gemachtigde raadsman was erkend, ten onrechte niet het woord had mogen voeren en zelfs niet in de gelegenheid was gesteld om een toelichting te geven op de afwezigheid van de verdachte of een aanhoudingsverzoek te doen. Terugwijzing door de appelrechter naar de rechtbank geschiedt kennelijk echt alleen op grond van de in art. 423, tweede lid, Sv genoemde gevallen en in de twee in HR 7 mei 1996, ECLI:NL:HR:1996:ZD0442 geformuleerde uitzonderingssituaties.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd8fcc8aebe7d7f94450fbb827f6d8bf10ca0afd98c8554aa1c8fdca58a8c571 | shasum -a 256