Alinea 62 Parket bij de Hoge Raad 3 maart 2020

14. Ik acht ’s hofs afwijzende beslissing op het terugwijzingsverzoek als bedoeld in art. 423, tweede lid, Sv in het licht van hetgeen ik heb vooropgesteld, niet onjuist, niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. In de kernroljurisprudentie staat, voor zover hier relevant, immers centraal de vraag of de verdachte en zijn raadsman afwezig waren bij het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg omdat zij niet wisten of niet konden weten wanneer de zittingsdag plaatsvond en ook overigens niet is gebleken dat zij van die zittingsdag op de hoogte waren. Gezien het onder randnummer 4 geschetste procesverloop, waren zowel de verdachte – die niet was verschenen – als de raadsman dat wel. Los van de omstandigheid dat de onderhavige casus daartoe mijn inziens geen aanleiding geeft, zie ik in de rechtspraak van de Hoge Raad geen aanknopingspunt om voor het onderhavige geval een uitbreiding van de kernroljurisprudentie te bepleiten. Zelfs in gevallen waarin een aanhoudingsverzoek ten onrechte werd afgewezen of het onderzoek ter terechtzitting ten onrechte niet werd geschorst, deed zich volgens de Hoge Raad immers geen uitzonderingssituatie voor terugwijzing voor. Voor zover het middel zich op HR 14 maart 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA5119 beroept, kan het niet slagen. In dat geval ging het immers om een verdachte die door de gerechtsbode ten onrechte niet was binnengeroepen, waardoor hij geheel buiten zijn schuld bij verstek werd veroordeeld. Die situatie is onvergelijkbaar met de onderhavige.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd8fcc8aebe7d7f94450fbb827f6d8bf10ca0afd98c8554aa1c8fdca58a8c571 | shasum -a 256