Onder 3.11 Parket bij de Hoge Raad 28 februari 2020

“ Een tweede vraag: wat is rechtens als een werknemer door een omstandigheid als langdurige arbeidsongeschiktheid gedwongen iets minder gaat werken, laten we zeggen: 10%, maar dat ook in een andere, beduidend lager betaalde, minder belastende functie, waardoor de inkomensachteruitgang niet 10%, maar ook 20% is? Heeft de werknemer in een zodanig geval geen aanspraak op een pro rato transitievergoeding, omdat de arbeidsovereenkomst niet met ten minste 20% in omvang terug is gebracht? Wij durven de verwachting uit te spreken dat de werknemer ook in een geval als dit de aanspraak op een pro rato vergoeding heeft. Ook hier is immers sprake van een wijziging die is (af)gedwongen door omstandigheden die in de risicosfeer van de werkgever vallen, doet de ratio van de transitievergoeding zich voor (opvang van inkomensachteruitgang) en zal de werknemer bovendien, als niet pro rato wordt afgerekend over de vermindering van het loon, in even grote mate aanspraken over verleden verliezen (omdat bij beëindiging van het nieuwe contract wordt afgerekend over het nieuwe, 20% lagere inkomen). In zekere zin heeft de werknemer de transitievergoeding in dit geval nog eens te meer nodig omdat hij maar een halve dag per week overhoudt om de teruggang in salaris van 20% op te vangen. Om in een geval als dit de pro rato vergoeding af te wijzen, spreekt ons eens te meer niet aan omdat het vaak ook maar van toevalligheden – zoals de beschikbaarheid van banen – afhangt of een werknemer die blijvend arbeidsongeschikt is geraakt voor zijn oude fulltime baan, herplaatsbaar is in een rol die 20% minder groot is dan de oude maar hetzelfde salarisniveau heeft, of in een rol die 10% minder groot is, maar met een zodanig lager daaraan verbonden loon dat de inkomensachteruitgang ook 20% bedraagt .”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8b163bbeb2a9683227b6c23eb88015a4d6c3f9e4b6195482907ea5c6da436875 | shasum -a 256