Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 10 maart 2020

82. De overweging van het hof in de zaak E. J.S. waarop in de schriftuur een beroep wordt gedaan, was een algemene overweging van het hof ten aanzien van het bewijs van het opzet waarbij het hof een samenvatting van recente rechtspraak van de Hoge Raad gaf. Het hof heeft in de zaak E. J.S. niet bewezen verklaard dat hij “opzettelijk” zijn patiënten in hulpeloze toestand heeft gebracht en/of gelaten noch dat hij “opzettelijk” de gezondheid van zijn patiënten heeft benadeeld. Bij de beoordeling van het middel dat het openbaar ministerie tegen deze vrijspraak had ingediend, herhaalde de Hoge Raad niet de overweging van het hof met betrekking tot het op grove wijze schenden van zorgvuldigheidseisen, protocollen of richtlijnen, waarop in de schriftuur in de onderhavige zaak een beroep wordt gedaan, maar stelde de Hoge Raad het toetsingskader voorop zoals ik dat hierboven heb weergegeven. Uit het arrest van de Hoge Raad kan daarom niet worden afgeleid dat “het feit dat verdachte op grove wijze zorgvuldigheidseisen, protocollen of richtlijnen heeft geschonden, […] niet voldoende [is] voor opzet, maar […] op zich hooguit aanmerkelijke verwijtbare onachtzaamheid [oplevert] ofwel schuld in de zin van culpa” zoals het hof in de zaak E. J.S. had overwogen.” De overwegingen van het hof in de zaak E. J.S. maken de overwegingen van het hof in de onderhavige zaak daarom niet onbegrijpelijk, nog afgezien van het feit dat het in de onderhavige zaak gaat om geheel andere zorgvuldigheidseisen, protocollen en richtlijnen. 3.4.2 Gevolgen van de strafzaak voor de medische praktijk

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/496eba0e35e5f43fe143189531c1cd2fd0b3d97a3dc614c3fca9a9f75b12bc9b | shasum -a 256