Onder 1.12 Parket bij de Hoge Raad 7 mei 2020

Ik vrees dat beide stellingen weinig kans maken zijn: over stelling (i) kan ik niet veel meer zeggen dan dat zij mijns inziens geen steun vindt in het recht. Stelling (ii) kan op zichzelf juist zijn, maar geldt mijns inziens niet voor de procedureregels die de belanghebbende inroept omdat die niet over de aanwijsregel voor rijnvarenden gaan en zelfs als dat anders zou zijn, slechts tot exclusieve aanwijzing van Nederland zouden kunnen leiden. Aan de verrekeningsregels kan niet toegekomen worden omdat die alleen bij een jurisdictieconflict gelden na een ‘voorlopige’ aanwijzing. Van enig conflict of ‘voorlopige’ aanwijzing is echter geen sprake. Luxemburg heeft nooit de stelling ingenomen dat de scheepsexploitant aldaar gevestigd zou zijn, integendeel: het Luxemburgse tribunal administratif en scheepvaartregister hebben immers expliciet verklaard dat belanghebbendes werkgever niet als scheepsexploitant beschouwd kan worden en dat de ten onrechte afgegeven certificats d’ exploitant (die bovendien geen Rijnvaartverklaringen zijn) zijn ingetrokken. Ook hebben de Luxemburgse autoriteiten de onjuiste en ongeldige E101-verklaring met terugwerkende kracht ingetrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b19d767ab6c8503d9ce86143157f2af915eae0245a481e3a0a1ccd336cbb34a5 | shasum -a 256