Onder 1.16 Parket bij de Hoge Raad 7 mei 2020

Middel (vii) acht het EU-rechtelijke effectiviteitsbeginsel, met name dat van doeltreffende rechtsbescherming, geschonden doordat rijnvarenden zich genoodzaakt kunnen zien om twee procedures te voeren, een over de stelselaanwijzing (Svb; bestuursrechter) en een over de premieheffing (fiscus; belastingrechter), en eventueel ook nog een herzieningsprocedure als de uitkomsten van die twee procedures elkaar tegenspreken, terwijl in een puur binnenlands geval maar één procedure gevolgd hoeft te worden (bij de belastingrechter). Ik meen ecter dat in grensoverschrijdende gevallen een aanwijzingsprocedure onvermijdelijk is omdat het EU-recht aanwijzing van slechts één lidstaat eist. Dat aanwijsprobleem kan zich in een puur binnenlands geval niet voordoen. Er is dus geen procedurele discriminatie, maar een evident objectief verschil in situaties. Geen (EU-)rechtsregel verplicht een lidstaat om stelselaanwijzingsverklaringen en premieheffing bij dezelfde autoriteit onder te brengen, als het halen van EU-recht maar niet moeilijker is dan het halen van nationaal recht. Dat is niet het geval. Dat dubbele premieheffing is ontstaan, heeft niets te maken met ongelijkheid in procedurele mogelijkheden of terugvorderingstermijnen ten laste van rijnvarenden in Nederland, maar met het gegeven dat Luxemburg zich beroept op zijn verjaringstermijn voor premierestitutie en op de onmogelijkheid om binnen zijn stelsel anders dan via de werkgever (het uitzendbureau) te restitueren, die wellicht failliet is. Daaraan heeft Nederland part noch deel. Ook middel (vii) mist mijns inziens doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b19d767ab6c8503d9ce86143157f2af915eae0245a481e3a0a1ccd336cbb34a5 | shasum -a 256