Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 7 mei 2020

De Rechtbank heeft belanghebbendes beroep ongegrond verklaard. Zij achtte de Inspecteur bevoegd om premies te heffen op gornd van artt. 57 en 58 Wfsv jo art. 11(1) AWR, ook bij ontbreken van een Svb-besluit dat het Nederlandse stelsel aanwijst.. De belanghebbende is op grond van art. 6 AOW in beginsel in Nederland verzekerd en premieplichtig. Nu hij zich beroept op art. 6a AOW tot afwijking van deze hoofdregel, rust volgens de Rechtbank, tegenover de gemotiveerde betwisting van de Inspecteur op de belanghebbende de last om aannemelijk te maken dat hij niet in Nederland verzekerd en premieplichtig is. De rechtbank acht hem daarin niet geslaagd. De belanghebbende is rijnvarende in de zin van de Rijnvarendenovereenkomst (Rvov) zodat zijn sociale-verzekeringspositie volgens art. 16 Vo. (EG) 883/2004 moet worden bepaald op basis van die Rvov, die de vestigingsstaat van de scheepsexploitant aanwijst. Niet in geschil is dat dat Nederland is. De Rechtbank acht de Inspecteur niet gebonden aan de E101-verklaring, nu die verklaring een communautair formulier is op basis van de niet op rijnvarenden toepasselijke Vo. (EEG) 1408/71 (oud) dat geen gelding heeft in het kader van de wel toepasselijke Rvov en bovendien door de Luxemburgse bevoegde autoriteit met terugwerkende kracht is ingetrokken. Onjuist acht de rechtbank de stelling dat Nederland ter zake van de sociale verzekeringsplicht moet terugtreden omdat de belanghebbende in Luxemburg al premies heeft betaald of deze aldaar van zijn loon zijn ingehouden, nu die betaling of inhouding als zodanig geen verzekeringsplicht in Luxemburg creëert en de verschuldigdheid van premies volksverzekeringen in Nederland niet wegneemt, ook niet als hij de in Luxemburg betaalde premies niet zal kunnen terugkrijgen omdat de werkgever failliet is. Dat regardeert Nederland niet en kan de Rvov niet terzijde stellen. Voor aftrek van de Luxemburgse premies kan de belanghebbende zich volgens de rechtbank niet beroepen op een Mededeling van de Belastingdienst en een later Besluit omdat die beleidsuitingen slechts gaan over belastingplichtigen die niet in Nederland sociaal verzekerdzijn. Evenmin acht de rechtbank de beginselen van behoorlijk bestuur geschonden, nu Luxemburg geen vertrouwen kan wekken dat Nederland bindt. Voor het jaar 2013, ter zake waarvan de belanghebbende niet heeft ingestemd met verlenging van de bezwaarafdoeningstermijn, ziet de Rechtbank wel aanleiding om een immateriële schadevergoeding ad € 500 toe te kennen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b19d767ab6c8503d9ce86143157f2af915eae0245a481e3a0a1ccd336cbb34a5 | shasum -a 256