Onder 6.2. Parket bij de Hoge Raad 17 maart 2020

15. Het hof heeft bij de verwerping van het verweer tot uitgangspunt genomen dat volgens bestendige jurisprudentie de bestuursrechtelijke sluiting van een woning een ordemaatregel is die geen verdergaande strekking heeft dan het beëindigen van de overtreding van de Opiumwet. Daarmee heeft het hof klaarblijkelijk de hiervoor weergegeven vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voor ogen gehad. Daarin ligt besloten dat het hof in navolging van deze rechtspraak heeft geoordeeld dat onvoldoende aanleiding bestaat om tot de conclusie te komen dat het bevel van de burgemeester tot sluiting van de woning als bedoeld in art. 13b, eerste lid, Opiumwet kan worden aangemerkt als een ‘criminal charge’. Voorts heeft het hof bij de verwerping van het verweer betrokken dat het in de onderhavige zaak en hetgeen door de verdediging daarover is aangevoerd, geen reden ziet om van de hoofdregel in de rechtspraak af te wijken. Het oordeel van het hof dat het openbaar ministerie het recht tot strafvervolging van verdachte niet verliest door de enkele omstandigheid dat in verband met de bewezen verklaarde feiten reeds een bevel tot sluiting van de woning als bedoeld in art. 13b, eerste lid, Opiumwet is opgelegd, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting, is niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. Daarbij neem ik het volgende in aanmerking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c040676e254c1944233e703c08cd8895987138485416a4478fcf13a7ce2b7fdc | shasum -a 256