Alinea 71 Parket bij de Hoge Raad 31 maart 2020

24. De verdediging heeft op de regiezitting in hoger beroep aan het verzoek om [getuige 1] als getuige te horen ten grondslag gelegd dat (1) de veroordeling van de verdachte in eerste aanleg in belangrijke mate berust op verklaringen van [getuige 1] die toen zelf nog verdachte was in de strafzaak en (2) dat de verdachte de juistheid van de door de rechtbank gebruikte onderdelen van zijn verklaringen en de daaraan gegeven duiding betwist. Het hof heeft geoordeeld dat de getuige ter gelegenheid van zijn verhoor door de rechter-commissaris al uitvoerig heeft verklaard over zijn rol bij het tenlastegelegde feit en dat door de verdediging geen relevante nieuwe feiten, omstandigheden of onderbouwingen zijn aangevoerd die nopen tot het opnieuw horen van de getuige. Dat oordeel acht ik niet onbegrijpelijk. De enkele omstandigheid dat de getuige een belangrijke belastende getuige is en de rechtbank de veroordeling mede op de verklaring van [getuige 1] heeft gebaseerd, vormt op zichzelf geen reden om hem nogmaals te horen. Ook is niet aangevoerd waarom de veranderde status van de getuige (van verdachte naar vrijgesprokene) een nieuw verhoor noodzakelijk maakt. Zoals de advocaat-generaal ter terechtzitting in hoger beroep heeft opgemerkt, heeft de getuige zich in eerste aanleg niet op zijn verschoningsrecht beroepen. De verdediging heeft niet nader geconcretiseerd waarom mag worden verwacht dat een nieuw verhoor op voor de strafzaak wezenlijke punten toch nieuwe informatie zou opleveren. De kale stelling dat de verdediging de verklaring van de getuige en de daaraan (door de rechtbank) gegeven duiding betwist, maakt evenmin voldoende inzichtelijk voor welke in de strafzaak uit hoofde van de artikelen 348 en 350 Sv te nemen beslissing(en) het opnieuw horen van [getuige 1] als getuige noodzakelijk zou zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/181067eefb9d13d851fa9c733a291999af0299cc51b9aeca442b65c17c86a14a | shasum -a 256