Alinea 183 Parket bij de Hoge Raad 24 maart 2020

22. Ook ik meen dat de argumentatie voor de beslissing om de in art. 273f, eerste lid, aanhef en onder 3°, Sr omschreven gedragingen eerst als 'mensenhandel' aan te merken indien uit de bewijsvoering volgt dat zij zijn begaan onder omstandigheden waarbij uitbuiting kan worden verondersteld, vragen oproept. Het beroep op de wetsgeschiedenis is in het licht van het nauwe verband tussen de strafbaarstelling en het Verdrag discutabel. De uitweg die Van Kempen ziet (de Engelse tekst van het Verdrag spreekt over ‘immoral purposes’; dat zou een hedendaagse en restrictieve invulling toelaten) lijkt mij niet goed begaanbaar, alleen al niet omdat de wetgever niet voor die invulling heeft gekozen. Het beroep op de kwalificatie ‘mensenhandel’ is eveneens niet onmiddellijk overtuigend, in het licht van titel en inhoud van het Verdrag uit 1933 (Internationaal Verdrag ter bestrijding van de handel in meerderjarige vrouwen). Ook dat Verdrag zag op ‘handel’ in mensen, en kende uitbuiting niet als centraal element. Ik bepleit evenwel niet dat Uw Raad een andere interpretatie kiest. Terugkomen op de ingeslagen weg heeft ook nadelen; zo is de bestendigheid van rechtsregels één van de factoren die de kwaliteit van het recht bepalen. Daar komt bij dat het naar het mij voorkomt voor de hand ligt het ingelezen bestanddeel zo uit te leggen dat Nederland de verplichting tot strafbaarstelling uit het Verdrag uit 1933 in belangrijke mate naleeft.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/983768fb58996d9fde2eb6e447b75ed9952778c2b71287051b326047fa9b13fb | shasum -a 256