Onder 2.29 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2020

Het hof is met zijn oordeel niet buiten de grenzen van de rechtsstrijd getreden. Naar de onbestreden vaststelling van het hof in rov. 4.2 onder (c) heeft Sandoz namelijk zelf in haar PA onder 37 en 46 gesteld dat op de prioriteitsdatum onvoorspelbaar was bij welke CS-Formulering de betreffende effecten zouden optreden . De rechtbank heeft overigens eveneens uit de stellingen van partijen opgemaakt dat onvoorspelbaar was bij welke CS-Formuleringen de positieve effecten uit Howell zich voordoen, zie rov. 4.30 van het vonnis: “Niet in geschil is dat op de prioriteitsdatum algemeen bekend was dat de samenstelling van een formulering geen voorspellende waarde heeft voor het afgifte-profiel en de verdraagbaarheid. Dit moet altijd per formulering onderzocht worden.” Ook de andere klachten van onderdeel Ic zijn naar mijn mening vergeefs voorgesteld. Het hof heeft onder ogen gezien dat de verschillen tussen Howell en EP 138 alleen betrekking hebben op de fulvestrant-formulering (rov. 1k, derde aandachtsstreepje, laatste zin). Dit laat onverlet dat het hof mocht oordelen dat de positieve effecten uit Howell onderdeel zijn van het objectieve technische probleem. Ik verwijs naar de bespreking van subonderdelen Ia en Ib. De klacht die is geformuleerd voor het geval het hof heeft bedoeld dat Howell niet nawerkbaar is, lijkt mij feitelijk grondslag te ontberen. Dit oordeel heb ik in het arrest niet gelezen. Het hof heeft alleen de nawerkbaarheid van McLeskey en EP 138 beoordeeld (zie rov. 8.3).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/46bbbbedfd3e6628a67de461fc987e4586ce637836b5184c453408d2cb391416 | shasum -a 256